Ang Pariseo

Bukas ang Bibliya
na tahimik sa lamig at putla
ng kanyang mesa sa trabaho. Pagal
na ang mga pahina sa laging bulatlat
at pasada ng pawising mga daliri. Mapusyaw
ang mga post-it sa ilalim ng monitor
laman ang mga bersong umaalo sa himutok
at tampo sa buhay. Lubid na
kinakapitan ang maninipis
na linya sa kawalang-
katiyakan:
karamdaman ng anak,
utang na ‘di mabayaran
mga katrabahong ‘di tumatalima
sa panuto at lupit. Ngayon,
pilit niyang inaalala
ang isang banal na bersong hindi
naisulat habang naghahanap ng putik
sa mukha ng isang ka-trabahong
nais niyang sibakin.

Advertisements

Sukaban

Para sa ‘yo: ikaw na siyang lason ng aking dila at sulasok ng aking puso.

‘Sang pukol mula sa kanto
ng kamangmangan, bubog
na itong dati’y kristal
na inilagay sa inieksema
mong mga palad.
Mula rito’y niyari mo
ang setrong aglahi
sa sinasakupan, iwinawasiwas
ang sanlibo’t isang sumpa
sa agnas mo nang kaharian.
At yumuyukod sila
na may ningas ang singhal
sa ‘yo: Isang haring,
‘di aninag ang sarling
anino’t
repleksyon.

Panunuluyan

Sa salaulang lungsod na ito
na pinaghaharian
ng semento,
makina,
at usok,
pinili mong magdalang-tao.

May kagandahan itong
kawalang-katiyakan:
ikaw na naghahanap
ng apartment sa bawat sulok
ng mga baranggay
na namumutiktik sa buhay
na walang pahintulot
at walang kabuluhan.

Hindi mo alintana
ang pagod ng paglalakad
sa mga daang hindi mo kilala,
upang magkaroon ng karangalan
ang paglisan sa tahanang
matagal nang pugad
ng iyong puso.
Sino kaya ang makaaalam
ng mga sandali
ng paglasap ninyo
ng balat ng isa’t isa?
Sino ang makababasa
ng pangungusap ng inyong mata
habang nagniniig
ang inyong laman?
At nang kayo’y makarating
sa hangganan ng pag-ibig,
hindi ba’t alam ninyong
hindi pa ito sapat–
hindi pa ito ganap?
Tanging ang mga dingding
ang nakatatalos
ng inyong mga lihim;
tanging ang mga ito,
ang nakaaalam ng inyong
mga lihim
na ligaya.

Ngunit tulad ng isang
dating kasintahan,
iiwan mo ang isang napaglumaan
upang humanap ng isang nakahihigit.
At sa kalayuan, kumakaway
ang mga puno
habang ikaw, tumatawag sa kanya
at sinasabing nakahanap ka na
ng tahanang matatawag ninyong
inyo. Ang salaulang lungsod
ay lalo pang maghuhunos.

Sa Kawalang-Muwang ng Damdamin

Gawa-gawa ang mga espasyo
na pumapagitan sa atin:
Ang naglalakihang mga iskrin
na hindi natin pagmamay-ari
na araw-araw, gabi-gabi’y pumapagod
sa ating mga mata,
ang mga upuang pipila-pilantod,
na huwad na sumusuporta sa atin,
ang printer na laging nanghihina,
ang libu-libong dokumento
na walang kinalaman sa takbo
ng buhay natin,
ang mga kliyenteng walang mukha,
ang lalaking patanghud-tanghod
sa estasyon niya’t naghihintay
na siya’y sulyapan mo
kahit saglit lamang.
Sa isa sa mga kuwarto
ng malamlam na opisinang ito,
may ngumangatngat sa akin
na isang katanungan.
Minsan sinasagot ko ito,
Madalas, hindi.
Sa isa sa mga pintuan
ng marami nating buhay,
mayroon tayong mga inililihim
na kaligayahan.
Ngunit dito
sa reyalidad nating pinaghaharian
ng madidilim na gusali,
humaharipas na mga sasakyan,
at mga salitang hindi natin
mabitawan,
hindi natin kilala ang isa’t isa.
Pumapagitan ang lalaking
pilit kinakain ang mga oras
ng araw para makasama ka,
ako, naghahanap ng mga salitang
tutuldok sa katarsis na ito,
ikaw, sa hindi maipintang kagandahan
ng maraming sandali,
nililibang ang sarili sa paglalalaro
sa smartphone
at pamimili ng mga gamit
na hindi mo pa nakikita;
matamis kang humahalakhak
sa kawalang-muwang
sa mga damdaming pumapaligid sa iyo

Sa Buhanginan

Sa loob ng isa sa mga kuwarto
ng opisinang malalamig ang dingding,
may babaeng nasa kalagitnaan
ng kanyang buhay. Luha ang wika
sa pagkukuwento niya
tungkol sa isang lalaking
inakala niyang susi sa hinaharap.
May mga hindi pagkakasunduan,
may mga tahanang itinayo nila
sa buhanginan ng kanilang mga isip.
Minsan, naglalagi ang babae roon.
Doon, dama ng babae ang ihip ng hangin
na dala ang mga salita
ng dati nilang bungisngis
at bulungan.
Doon, kinikiliti siya
ng mga ngiti ng lalaking
unti-unti nang pumapanaw ang wangis
sa kanyang memorya.
Doon, dahan-dahan siyang ninanakaw
ng pag-iisa.
Ngunit sa loob ng kuwarto
ng kanyang mga luha,
sumisilip ang mga silahis
ng iniiwasan niyang araw.
Sa labas, bumubukas ang mga daaanan
tungo sa isa’t isa. Buhay
ang lungsod sa saliw
ng busina at makina
ng napakaraming pag-iisa
na pilit kumakawala
sa mga alaala’t patibong
ng daan-daang kahapon.

Paragraphs

In the story that the writer is trying to tell, the girl who is fond of reading voluminous coming-of-age novels and re-envisioned mythical narratives sits by her station at work. She runs her fingers on the vinyl that covers her desk, feeling its coolness and almost rough texture. She then fingers the edge of the leaf of the book she is half-way in. She finds this to be assuring amidst of her job of no consequence.

Within the narrative of the book the girl is reading, the main character is in the middle of uncovering a secret that would shake the very foundations of her young life. She is a troubled teen with a heart of gold. The cliché is strong and yet the words engulf the reader like fire would a bunch of dried up leaves given to the dictates of the season. The girl, the reader of the main character’s sordid life, suddenly realizes that her momentary escape had reached its end. She proceeds to the biometric to clock-in back to work.

Outside the story that the girl is reading, there is a boy thrilled at the concept of her. He fingers the strings of his guitar and hums a tune that nobody hears. He asks Yahweh for the girl’s attention and resumes into writing the words of a song he is yet to title. He erases a phrase or two on the Word Document then succumbs to sleep.

The girl who is fond of books and clueless of the boy’s internal pleads looks hard into the computer screen as she is asked to support a client’s concern. The job entails looking into cases they will never hear about and entertaining individuals whom they will never see. The girl tells herself, “Work is work.” She then sends the reply that a client has been waiting to receive. She feels assured of her efficiency.

Outside the girl’s professional life, outside the boy’s prayers, the writer, who is in his early 30s, struggles with metaphors that would make his work aesthetic. He feels that he is losing his hand at prose, fearing that his words might not be enough to articulate experiences that are not his. He teases the keys of his computer with his fingers while waiting for the right words. He then looks at the girl by her desk and smiles at how nonchalant she appears as she stares at a string of emails on her screen.

Inside the story that the girl reads, the main character suffers from the implications of a terrifying secret. She decides to make peace with it and resolves into living a life of seclusion. At the story’s end, she fingers a silver key inside her coat pocket as she faces a hall of a thousand wooden doors. She is given a minute to figure out which door the key opens. She pauses to think of the possibilities that await her behind the right one.